Categorieën
Tromboseoverlevers

Maaike

Als jongvolwassene staat het leven vaak in het teken van studeren, uitgaan, werken, reizen en afspreken met vrienden. Maar wat als je een trombose krijgt, waardoor je dat allemaal niet meer zo goed kan? Waardoor jouw leven ineens in het teken staat van bloedverdunners, steunkousen en ziekenhuisonderzoeken? Hoe ga je ermee om en wat kun je doen om ermee te leren leven? 

Maaike Hemmen (24) uit Zuidlaren kreeg op 18-jarige leeftijd een trombosebeen door de anticonceptiepil. Het duurde twee jaar voordat er in het ziekenhuis in Maastricht werd vastgesteld dat ze het Post Trombotisch Syndroom (PTS) en het May Thurner Syndroom (MTS) heeft. Daarvoor werd ze bij haar ziekenhuis iedere keer weggestuurd, omdat er niets gevonden werd. In totaal onderging Maaike drie operaties.

Maaike in het ziekenhuis.

Natuurlijk waren er momenten waarop Maaike door haar situatie gefrustreerd raakte. Waarop ze gewoon ‘normaal’ wilde kunnen uitgaan met vriendinnen en niet bang wilde zijn voor een nieuwe trombose, maar ze probeerde er het beste van te maken. Zo volgde ze een experimenteel fysiotherapie traject voor ‘etalagebenen’, maar dat bleek niet voor haar te werken. 

Alternatieve therapie – Hoe Maaike besloot haar gezondheid op nummer 1 te zetten

Vanaf mei 2020 volgde ze een traject bij een natuurgeneeskundige. Er zaten namelijk nog resten van haar trombose in haar bloedvaten. Een half jaar lang slikte ze drie keer per dag vier capsules. Eens in de zoveel tijd meette de natuurgeneeskundige de vaten door. 

“In het begin was ik er sceptisch over, maar nooit geschoten is altijd mis. Dus ik besloot het toch maar te proberen. Ik had immers nog altijd veel last van mijn linkerbeen”, zegt Maaike. “Na het traject heb ik echo’s laten maken in het ziekenhuis. Daarop was te zien dat het inderdaad verbeterd was in mijn been. Ik voelde mij ook stukken beter.” 

Probeer jouw grenzen op te zoeken, maar er niet overheen te gaan

Of het echt door het traject komt, weet Maaike niet. “Maar dat maakt mij eigenlijk ook niet uit”, geeft ze toe. “Het gaat erom dat ik mij nu stukken beter voel!” De pijn in haar been is niet compleet weg gegaan, maar wel aanzienlijk minder geworden. Dat scheelt al een hoop, vindt Maaike. Wel moet Maaike levenslang zware bloedverdunners slikken.

Wat Maaike graag wil meegeven aan trombose overlevers is dat het belangrijk is om te luisteren naar jouw gevoel. “Het is belangrijk om naar jouw lichaam te luisteren. Probeer jouw grenzen op te zoeken, maar er niet overheen te gaan.” Wat wel zo is, is dat je eerst een keer over jouw grenzen heen moet zijn gegaan om te weten wat jouw grens is. 

Maaike vandaag de dag 🌿

Of ze het traject van haar natuurgeneeskundige zou aanbevelen? “Ik denk dat je hebt altijd kunt proberen als je nog belemmering ervaart in jouw dagelijks leven door jouw trombose”, zegt Maaike. “Waarom niet? Natuurlijk kost het geld en moet het financieel wel kunnen, maar jouw gezondheid staat op nummer één.”

Categorieën
Blog

Het fysieke leven na trombose

Als je trombose hebt gehad, staat de wereld op de kop. Alles wat voorheen vanzelfsprekend was, kan ineens een grote uitdaging zijn geworden. Je moet jezelf opnieuw leren vinden. Dat is niet makkelijk. In dit artikel kun je lezen hoe Noa en Eline na hun longembolie hun fysieke tegenslagen overwonnen.

Hoewel de verhalen van Noa en Eline van elkaar verschillen, is er ook sprake van een aantal overeenkomsten. Zo lagen ze in het begin vrijwel de hele dag op bed en sliepen ze urenlang. Daarnaast was hun conditie zo dusdanig aangetast dat ze van de kleinste fysieke inspanningen al buiten adem konden raken. Bijvoorbeeld door het opstaan om naar het toilet te gaan. 

Het kon voor Eline soms aanvoelen alsof er geen progressie werd gemaakt, terwijl er achteraf gezien genoeg kleine mijlpalen waren die gevierd konden worden. Noa had dit wel door tijdens haar herstel en was actief bezig om haar kleine overwinningen op te schrijven. 

“Dingen die gelukt zijn:
– buiten wandelen
– een dag niet in bed liggen
– schoenen zelf aantrekken
– dag ‘zelf overleven’
– twee uur met een vriendin afspreken”

Om fysiek sterker te worden, werd Eline doorgestuurd naar een revalidatiegroep bij een fysiotherapeut. Concreet betekende het dat ze twee keer per week een uur heen ging. Ze kwam terecht in een revalidatiegroep waar ze overduidelijk de jongste was met haar zestien jaar. In het begin was vrijwel alles te zwaar. Bij de legpress kon ze bijvoorbeeld amper vier kilo wegdrukken. Uiteindelijk merkte ze dat ze steeds sterker werd en keek ze er iedere week naar uit om de leg press te doen. Na ruim twee jaar kon Eline bijna tweehonderd kilo wegdrukken.

Naast fysiotherapie probeerde Eline ook weer het fietsen op te pakken. Voor haar longembolie fietste ze namelijk iedere dag achttien kilometer naar school. Ze wilde dit graag weer kunnen, maar moest op dat moment elke keer gebracht worden met de auto. Een jaar na haar longembolie lukte het haar net om acht kilometer vol te houden. Eline had op dat moment een zomerbaantje gevonden waar ze zelfstandig heen wilde. Haar ouders kwamen met een oplossing: een tante van haar vader had nog een oude elektrische fiets staan die ze kon lenen. Op die manier wist ze het fietsen minder zwaar te maken, waardoor ze toch elke dag alleen naar haar zomerbaan kon fietsen en haar conditie kon opbouwen.

Voor Noa zag haar fysieke hersteltraject er anders uit. Ze deed geen fysiotherapie, maar begon vanuit haarzelf met zwemmen. Noa had aan haar vrienden gevraagd of er iemand met haar mee wilde gaan. Een vriendin gaf aan dit te willen doen. Drie keer per week zwom Noa met haar. In het begin kon ze het net volhouden om tien minuten te zwemmen. Uiteindelijk hield ze een uur per keer vol. 

Daarnaast wandelde Noa ook veel. Dit is namelijk een van de sporten waarbij je makkelijk kunt beginnen en langzaam kunt opbouwen. Het Pieterpad – een wandeltocht van Groningen naar Maastricht – was voor haar al bekend, omdat haar ouders veel wandelen. Noa zag het als een challenge om het zelf ook te kunnen lopen. In de zomer van 2020 besloot ze impulsief om het maar te gaan doen. Ze begon in Groningen en wandelde uiteindelijk tweehonderd kilometer. Dat ze het Pieterpad niet volledig heeft afgewandeld, vond Noa niet teleurstellend. Ze was allang blij dat ze zover was gekomen. Het gaf een boost aan Noa’s zelfvertrouwen, waardoor ze het idee kreeg dat ze weer fysieke dingen kan doen. In de toekomst wil ze het een keer afmaken.